Route Diaries 12

Ten rozdział chciałabym zadedykować dwóm wyjątkowym osobom: Rob'owi Halford'owi, ponieważ miał niedawno urodziny oraz cudownej Reverie, której komentarze sprawiają, że mam ochotę i energię, by dalej pisać to opowiadanie <3 <3 <3

LEXI

8 maja 1986 r.

Posterunek policji
Philadelphia
Z Poison podróżowaliśmy mini busem. Podłoga w nim była tak zasyfiona, że ledwo dało się przejść z jednego końca do drugiego. W zasadzie było to kompletnie nie możliwe nie napataczając się po drodze na rozbite szkło, niedojedzoną pizze lub zużytego kondoma (aż dziwię się, że któryś z Poison pamiętał o tym, by ich używać). W dodatku wszystkie siedzenia dosłownie lepiły się od brudu, potu i innych wydzielin, których opisywanie sobie daruję.
Bret cieszył się, że zdecydowałam się jechać z nimi. W prawdzie chętnych panienek mieli pod dostatkiem, ale moja reputacja mnie wyprzedzała. Jeszcze zanim dołączyłam do trasy z Hanoi Rocks, CC, Bret, Rikki i Bobby liczyli, że mnie spotkają i zaliczą. Nie powiedziałam im oczywiście, że gdyby nie to, że supportują Mötley Crüe, to z całą pewnością zostałabym z H. R., albo wróciła do L.A. i nawet nie obeszłoby mnie ich odejście. Po co miałam im psuć zabawę? Byli młodym zespołem. Mieli dopiero jeden album na koncie, ale za to wypchany radiowymi przebojami. No i te ich występy... na żywo byli nieziemscy!
Pierwszego wieczoru poszliśmy z chłopakami do klubu ze striptizem. Oni bawili się przednio, ja niekoniecznie. Na domiar złego podawali tam kiepskie drinki. Namówiłam więc Bret'a, żebyśmy wrócili do hotelu i zabawili się trochę ze sobą.
- No, choooodź - szarpnęłam go za rękaw skórzanej kurtki - co one mają, czego nie mam ja? - spytałam, patrząc na wijące się na rurach dziewczyny.
Bret przez chwilę łypał wzrokiem to na mnie, to na tancerki, aż w końcu zgodził się żeby ze mną wyjść.
Po drodze wstąpiliśmy do monopolowego, żeby uzupełnić zapasy alkoholu. Do hotelu jednak nie wróciliśmy, gdyż popełniliśmy kardynalny błąd i popijawę zaczęliśmy już na ławce w pobliskim parku. Nie muszę chyba mówić jak to się skończyło.
Rano ocknęliśmy się nadzy i obolali w krzakach. Łeb napieprzał mnie jak nie wiem co, a w ustach miałam pustynię.
- Bret, co myśmy odjebali? - spojrzałam zdezorientowana na leżącego obok mnie chłopaka.
- Kurwa, nie wiem - powiedział, z trudem zakładając spodnie - ale coś czuję, że trzeba się zbierać - ziewnął i podrapał się po potarganych włosach.
Było zimno, więc Bret oddał mi swoją kurtkę. Szliśmy przez miasto, mijając witryny sklepowe i zszokowanych naszym widokiem przechodniów.
- Choler! - zawołał przerażony wokalista, stając jak wmurowany z rozdziawioną buzią przed jedną z szyb - Lexi, szybko, dawaj kosmetyki! Wyglądam jak potwór, kurwa mać!
- Co się dziwisz? Spaliśmy przecież w krzakach - przypomniałam mu, grzebiąc w torebce w poszukiwaniu podkładu, pudru i szminki.
A myślałam, że to Michael ma hopla na punkcie make-up'u.
Byliśmy niezłą atrakcją dla przechodzących obok nas ludzi: Bret wgapiony w witrynę sklepu mięsnego, robiący poranną tapetę i ja, stojąca obok w samej bieliźnie i za dużej kurtce, paląca najspokojniej w świecie papierosa. A co się miałam innymi przejmować?!
Już po chwili zebrał się wokół nas tłum gapiów, a wśród nich kilka napalonych na Michaels'a małolat. Tłuste, pryszczate gimnazjalistki, piszczące coś w stylu " O, boziu, to Bret Michaels! OMG! OMG!" Rzygać mi się od tego chciało! A może to przez wczorajszy alkohol? W każdym razie, nie byłam w zbyt dobrym nastroju, więc rzuciłam w ich stronę jakimś chamskim tekstem, gówniary odpyskowały i ani się obejrzałam, a już obkładałyśmy się po twarzach pięściami i szarpałyśmy za włosy.
Skończyło się na tym, że musieli nas z Bret'em odbierać z komisariatu, ale czy to była jakaś nowość?
- Kto i co tym razem odwalił?! - Howie Hubberman, manager Poison zmierzył nas gniewnym spojrzeniem.
- To ona! - Bret natychmiastowo, bez chwili namysłu i żadnych skrupułów zrzucił całą winę na mnie.
- Iście rycerska postawa, kotku - mruknęłam z przekąsem.
- Jak chcesz rycerza, to se idź do Ronni'ego James'a Dio - przewrócił oczami Michaels, krzyżując ręce na piersiach.
Hubberman wpłacił kaucję i byliśmy wolni. Wiedziałam jednak, że gdyby chodziło tylko o mnie nawet nie obejrzałby się i szybko zgarnął zespół do innego miasta, a ja gniłabym tu do usranej śmierci. Nie wiedziałam czemu, ale ten dziad mnie nie znosił. Hmmm, może to dlatego, że kiedyś nie chciałam iść z nim do łóżka? Albo dlatego, że podwędziłam z jego sklepu gitarę dla Dave'a Sabo? W każdym razie koleś uważał mnie za zdzirę najgorszego sortu i obwiniał za wszystkie wybryki Poison'ów. Jakby beze mnie zachowywali się choć odrobinę lepiej!

LOTTI

10 maja 1986 r.

Garderoba Metallicy
Fort Worth
Za pierwszą wypłatę kupiłam sobie skórzaną kurtkę z frędzlami i nowe adidasy. Jeszcze nigdy nie zarabiałam tylu pieniędzy! W szwalni musiałabym harować co najmniej przez pół roku, żeby zarobić tyle, co u Metallicy w miesiąc. Lorri stwierdziła, że w tych nowych ciuchach wyglądam jak rasowy thrasher i pasuję do ekipy.
Może i wyglądałam dobrze, ale czułam się wprost przeciwnie. Nie wiedziałam ile czasu jeszcze będę w stanie unikać rozmowy z wiadomo kim.
Do przyjścia chłopaków miałyśmy jeszcze kupę czasu, więc siedziałyśmy z Lorri w pustej garderobie i słuchałyśmy muzyki.

You won't hear me

But you'll feel me

Without warning, somethings dawning, listen...

Lorri chodziła po pomieszczeniu i śpiewała, próbując naśladować głos i ruchy Rob'a Halford'a.

Then within your senses,

You'll know you're defenseless...

- Dawaj Lotti, śpiewaj ze mną! - zachęcała mnie, podsuwając "mikrofon" w postaci szczotki do włosów.

How your heart beats,

When you run for cover

Your can't retrest I spy like no other

Darła się dalej moja koleżanka, tym razem do dezodorantu.
Nie mogłam się oprzeć, wskoczyłam na pokrytą czerwonym obiciem kanapę i zaczęłam śpiewać razem z nią.

I'm your turbo lover

Tell me there's no other

I'm your turbo lover

Better run for cover!

Wykrzykiwałyśmy tekst, starając się przy tym machać rękami i kręcić biodrami, choć w połowie tak seksownie jak Rob w teledysku.
Wyrzucałyśmy właśnie z siebie ostatnie słowa, próbując nie udusić się ze śmiechu, gdy do garderoby wparował Kirk.
- Lotti, możemy w końcu pogadać? - zapytał od progu, a ja zastygłam.
Musiał wiedzieć, że mnie tu zastanie i specjalnie przyjechał do hali kilka godzin wcześniej. Normalnie nikt z zespołu nie przyjeżdża tak prędko.
- Oj, przepraszam. Przeszkodziłem wam? - Hammett zakłopotał się lekko, widząc nas stojące na kanapie z zaimprowizowanymi "mikrofonami" w ręku.
Lorri wyłączyła muzykę.
- To ja was zostawię samych - zawołała i ulotniła się zanim zdążyłam ją powstrzymać.
Zeszłam z tapczanu i wzięłam głęboki oddech. Teraz już nie miałam wyboru, chcąc czy nie chcąc musiałam porozmawiać z Kirk'iem.
- O czym chcesz gadać? - udałam, że nie mam pojęcia co jest grane.
- Dlaczego się tak zachowujesz? Unikasz mnie i w ogóle... zrobiłem coś nie tak? O co chodzi?! - spojrzał na mnie pytająco swoimi wielkimi, brązowymi oczami.
- Kirk... - zaczęłam, przełykając nerwowo ślinę - to serio nie tak jak myślisz... - rany, co za banalny tekst!
- A jak? - nie rozumiał Hammett.
Spuściłam wzrok.
- Ja... po tym, co między nami zaszło...
Kirk milczał, wyraźnie czekając na dalsze wyjaśnienia. Podniosłam z powrotem na niego wzrok.
- Co zaszło? - spytał, szczerze zaskoczony.
- No... przecież my... wtedy w klubie... - czułam, że plącze mi się język.
- Tańczyliśmy, piliśmy i tyle - wzruszył ramionami Kirk, dokańczając moje zdanie.
- I tyle?! - wytrzeszczyłam oczy - spaliśmy ze sobą! To jest dla ciebie "i tyle"?! - wypaliłam.
- Ej, ej, czekaj - zmieszał się chłopak - kiedy niby ze sobą spaliśmy? - spytał z nie krytym zdziwieniem - chyba bym to pamiętał - dodał, zawahawszy się lekko.
- Jak to kiedy?! Wtedy po tamtej nocy w klubie.
Kirk zaczął się śmiać.
- Co cię tak bawi? - nie rozumiałam.
- Ohh, Lotti - zaczął Hammett, wciąż chichocząc - my wtedy wcale ze sobą nie spaliśmy - powiedział.
Zatkało mnie.
- Co? - potrząsnęłam głową, nic nie rozumiejąc.
- Urwał ci się film, więc zaniosłem cię do siebie i no spałaś ze mną na łóżku, to fakt, ale nie robiliśmy tego, co myślisz. Co to, to nie - wyjaśnił, rumieniąc się odrobinę.
Poczułam jak moje policzki i cała twarz robią się czerwone ze wstydu. Przez ten cały czas byłam pewna, że my... boże, jaka siara!
- Ale przecież byłam naga - wbrew wszelkiej logice, zamiast zamknąć się i nie pogrążać jeszcze bardziej, mówiłam dalej.
Hammett zmieszał się odrobinę.
- Pomogłem ci zdjąć dżinsy, no a resztę - dodał, mając za pewne na myśli bluzkę i bieliznę - musiałaś zdjąć sama.
Stałam przed nim z grobową miną, nie umiejąc znaleźć żadnej sensownej odpowiedzi.
- Wiesz, nie jestem takim typem, co wykorzystuje pijane laski - powiedział chłopak z pełną powagą.
- Aahhhaaa - tylko tyle byłam w stanie jeszcze z siebie wykrztusić.
Zrobiło mi się niezmiernie głupio. Jak mogłam posądzić go o takie rzeczy?! Oh, wyszłam przed nim na kretynkę już nie wiem który raz!